Ουράνιο Δώρο ή Κατάρα; Πηγή: https://www.tovima.gr/2013/11/23/science/oyranio-dwro-i-katara/ Ατομικός αριθμός: 92.
Χρειάστηκε να περάσει καιρός για να καταλάβουν ότι είναι επιβλαβής η χρήση ουρανίου στην κατασκευή σερβίτσιων
Οχι πολλά πράγματα –ούτε κι εμείς από αυτό. Λόγω της ακτινοβολίας του, το αποφεύγουμε. Κάποτε το ανακάτευαν και στα χρώματα για τα σερβίτσια του φαγητού. Επίσης κατασκεύαζαν και γυάλινα σκεύη με μια απόκοσμη πράσινη λάμψη. Αλλά αυτό έχει πια σταματήσει για λόγους δημόσιας υγείας. Οταν ο ουράνιο βρεθεί στο εσωτερικό του σώματός μας συμπεριφέρεται σαν δηλητήριο. Προσβάλλει κυρίως τα νεφρά μπλοκάροντας με τα άλατά του τους μικροσωληνίσκους τους.
Γιατί χρειάζεται τόσος χρόνος για να κατασκευαστεί μια ατομική βόμβα;
Sopurce: http://users.uoa.gr/~nektar/science/environment/denriched_uranium.htm
Τι ακριβώς είναι το εξαντλημένο ουράνιο;
|
|
|
Όλμος DU, 105mm. |
Το ουράνιο είναι μέταλλο με μεγάλη πυκνότητα και μεγάλη σκληρότητα. Είναι ραδιενεργό στοιχείο, χημικά τοξικό και ασταθές. Το φυσικό ουράνιο αποτελείται από τα τρία ισότοπα ουράνιο 234 (U-234) σε ποσοστό 0,0058%, ουράνιο 235 (U-235) σε ποσοστό 0,71% και ουράνιο 238 (U-238) σε ποσοστό 99,28%. Τα ισότοπα αυτά έχουν τον ίδιο αριθμό πρωτονίων (92) και διαφορετικό αριθμό νετρονίων - 142, 143 και 146 νετρόνια- αντίστοιχα. Ολα τα ισότοπα του ουρανίου είναι ραδιενεργά και, επειδή είναι ασταθή μέσα από συνεχείς μεταστοιχειώσεις, τείνουν να γίνουν πιο σταθερά εκπέμποντας ιονίζουσα ακτινοβολία, δηλαδή σωματίδια άλφα, βήτα και ακτινοβολία γάμμα. Το U-238 και το U-235, μέσα από μια σειρά μεταστοιχειώσεων, καταλήγουν στα σταθερά και μη ραδιενεργά ισότοπα μολύβδου, Pb-206 και Pb-207 αντίστοιχα.
Από τα παραπάνω ισότοπα του ουρανίου, ως πυρηνικό καύσιμο χρησιμοποιείται μόνο το U-235 και επειδή η συγκέντρωσή του στο φυσικό ουράνιο είναι πολύ μικρή (0,71%), ο εμπλουτισμός του είναι απαραίτητη διαδικασία, δαπανηρή και αρκετά δύσκολη. Λέγοντας εμπλουτισμό εννοούμε τη διαδικασία αύξησης της συγκέντρωσης του U-235 και απόρριψης του U-238. Ο διαχωρισμός των δύο ισοτόπων του ουρανίου δεν γίνεται με βάση τις χημικές τους ιδιότητες (γιατί και τα δύο ισότοπα έχουν την ίδια χημική συμπεριφορά) αλλά βάσει των φυσικών τους ιδιοτήτων.
Η πρώτη μέθοδος διαχωρισμού των δύο ισοτόπων ήταν μια διεργασία διαχωρισμού διάχυσης μέσω μεμβρανών σε αέρια φάση και υψηλή θερμοκρασία. Το εξαφθοριούχο ουράνιο (UF6), που σε θερμοκρασία μεγαλύτερη από 57 oC μετατρέπεται σε αέριο, περνά μέσα από διαχωριστικές μικροπορώδεις μεμβράνες. Τα μόρια του U-235 που έχουν μικρότερη μάζα περνούν από τις μεμβράνες πιο εύκολα και πιο γρήγορα από ό,τι τα μόρια του U-238. Αποτέλεσμα της διεργασίας εμπλουτισμού είναι η συσσώρευση -εκατέρωθεν της διαχωριστικής επιφάνειας της μεμβράνης- μείγματος πλούσιου σε U-235 και φτωχού σε U-238 -πρόκειται για το εμπλουτισμένο ουράνιο- και από την άλλη, αερίου φτωχού σε U-235 και πλούσιου σε U-238 δηλαδή το εξαντλημένο ουράνιο.
Αργότερα αναπτύχθηκαν και άλλες μέθοδοι εμπλουτισμού, όπως η μέθοδος nozzle, με μικρότερες ενεργειακές απαιτήσεις, ή μέθοδος εμπλουτισμού με υπερφυγοκέντρηση, που είναι σήμερα η επικρατούσα.
Η παραπάνω διαδικασία -που έχει μεγάλες ενεργειακές απαιτήσεις- επαναλαμβανόμενη μπορεί να δώσει υψηλής περιεκτικότητας εμπλουτισμένο ουράνιο (HEU), δηλαδή με περιεκτικότητα σε U-235 πάνω από 90%, που χρησιμοποιείται για την κατασκευή πυρηνικών βομβών. Το χαμηλής περιεκτικότητας εμπλουτισμένο ουράνιο (LEU) περιέχει περίπου 3% U-235 και χρησιμοποιείται ως καύσιμο στους πυρηνικούς αντιδραστήρες. Κατά τη διαδικασία εμπλουτισμού, αυτό που απομένει ως απόβλητο είναι το εξαντλημένο ουράνιο που περιέχει 0,2% U-235 και 99,8% U-238. Το ισότοπο U-234 γενικά αγνοείται (συνήθως δεν αναφέρεται καθόλου) γιατί περιέχεται σε πάρα πολύ μικρές ποσότητες (0,0008% U-234).
M 829: βλήμα 120mm με DU. |
Κατά την παραγωγή 1.000 τόνων εμπλουτισμένου ουρανίου προκύπτουν πάνω από 9.000 τόνοι εξαντλημένου ουρανίου. Πρόκειται δηλαδή για ένα πυρηνικό απόβλητο που δημιουργεί μεγάλα προβλήματα αποθήκευσης και διάθεσης. Η Γαλλία έχει γύρω στους 210.000 τόνους εξαντλημένου ουρανίου και οι ΗΠΑ τη διπλάσια ποσότητα (περίπου 500.000 τόνους) που πρέπει να αποθηκευτεί, γεγονός που απαιτεί τεράστιο κόστος. Η κατασκευή συμβατικών όπλων από το απόβλητο αυτό είναι ένας φτηνός τρόπος «αξιοποίησής» του. Υπάρχουν μέταλλα μεγάλης σκληρότητας, όπως το βολφράμιο και το τιτάνιο, για την κατασκευή όπλων και πυρομαχικών μεγάλης διατρητικής ικανότητας, που είναι όμως πολύ ακριβά. Το εξαντλημένο ουράνιο, αντίθετα, δεν κοστίζει τίποτα και η χρησιμοποίησή του για κατασκευή όπλων «αδειάζει» τις αποθήκες των αποβλήτων.
Το εξαντλημένο ουράνιο είναι υποπροϊόν της διαδικασίας εμπλουτισμού του φυσικού ουρανίου και χρησιμοποιείται για την κατασκευή της βόμβας υδρογόνου και όπλων μεγάλης διατρητικής ικανότητας. Οι πύραυλοι Tomahawk, βλήματα και οβίδες καθώς και οι θώρακες των τεθωρακισμένων οχημάτων κατασκευάζονται από εξαντλημένο ουράνιο. Είναι ραδιενεργό κατά 40% λιγότερο από το φυσικό ουράνιο και τοξικό. Σε υψηλές θερμοκρασίες -400 oC- το μέταλλο αναφλέγεται και καίγεται. Κατά την καύση παράγονται οξείδια, όπως UO2, U3 O8 (είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο γιατί δε διαλύεται), οι κόκκοι του οποίων, αν έχουν διάμετρο από 0,5 έως 5 μm, αιωρούνται, μπορούν να εισπνευσθούν και είναι πολύ επικίνδυνοι για την υγεία. Τα σωματίδια άλφα δεν είναι τόσο ενεργά, ώστε να διεισδύσουν στο δέρμα και να προκαλέσουν εξωτερικές βλάβες. Η εισπνοή, όμως, της ραδιενεργού σκόνης του εξαντλημένου ουρανίου λόγω της χημικής τοξικότητάς της μπορεί να προκαλεί βλάβες στα όργανα και στους ιστούς και να οδηγήσει σε θανατηφόρους καρκίνους. Τα σωματίδια βήτα και η ακτινοβολία γάμμα προκαλούν και εξωτερικές και εσωτερικές αλλοιώσεις. Οι επιπτώσεις της ακτινοβολίας του θανατηφόρου αυτού υλικού είναι εμφανείς όχι μόνο στο στράτευμα, τον άμαχο πληθυσμό αλλά και στο οικοσύστημα. Ο αέρας, το έδαφος και τα υδάτινα αποθέματα ρυπαίνονται ενώ όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί απειλούνται από τη ραδιενέργεια.
Περίπου 300 τόνοι εξαντλημένου ουρανίου απορρίφθηκαν από τους Αμερικανούς στο Ιράκ κατά τη διάρκεια του πολέμου του Περσικού Κόλπου. Πώς; Μέσα από τη χρήση πυρομαχικών κατασκευασμένων από εξαντλημένο ουράνιο που η τοξικότητά του προκάλεσε το λεγόμενο «Σύνδρομο του Κόλπου». Το σύνδρομο εμφανίστηκε αρχικά στους Αμερικανούς στρατιώτες, που προσβλήθηκαν από καρκίνο.
Το νέο σύνδρομο ονομάστηκε «Σύνδρομο των Βαλκανίων» και έχει αρχίσει να προκαλεί ιδιαίτερες ανησυχίες, αφού έχουν σημειωθεί θάνατοι στρατιωτών από καρκίνο. Οι Ευρωπαίοι στρατιώτες (Ιταλοί, Ολλανδοί, Πορτογάλοι, Βέλγοι κ.ά.) που συμμετείχαν στις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην πρώην Γιουγκοσλαβία, κινδυνεύουν να νοσήσουν από καρκίνο αλλά πιθανώς και άλλες ασθένειες.
Ακόμα δεν έχουν μελετηθεί με ακρίβεια οι επιπτώσεις του εξαντλημένου ουρανίου στην ανθρώπινη υγεία, όχι μόνο όσων συμμετείχαν σε πολεμικές επιχειρήσεις αλλά και των ανθρώπων που κατοικούσαν στις εμπόλεμες ζώνες, λόγω απουσίας επιδημιολογικών μελετών. Αντιλαμβάνεστε, επίσης, το μέγεθος του κινδύνου που απειλεί τους εργαζόμενους σε μεταλλεία ουρανίου και μονάδες επεξεργασίας και διαχείρισής του. Η ραδιενεργή σκόνη ευθύνεται για την εμφάνιση διαφόρων μορφών καρκίνου και άλλων προβλημάτων υγείας καθώς και για τη ρύπανση των οικοσυστημάτων, που θα παραμείνει για αιώνες. Αυτό μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτό, αφού ο χρόνος ημιζωής του εξαντλημένου ουρανίου (χρόνος που χρειάζεται για να μειωθεί η ραδιενέργεια στη μισή ποσότητα της αρχικής) είναι 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια.
Source: https://physicsgg.me/2025/06/15/%CE%BF-%CE%B5%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%BF%CF%85/
Ο εμπλουτισμός του ουρανίου
… και η επίθεση του Ισραήλ στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν
Στις 13 Ιουνίου 2025, το Ισραήλ βομβάρδισε την πυρηνική (και όχι μόνο) υποδομή του Ιράν. Ο βασικός στόχος του ήταν να σταματήσει το πρόγραμμα κατασκευής πυρηνικής βόμβας από το Ιράν, που βρίσκεται ένα βήμα πριν την ολοκλήρωσή του.
Για μια αποτελεσματική βόμβα ουρανίου απαιτούνται περίπου 45 kg καθαρού ουρανιου-235 (235U) που είναι σχάσιμο υλικό ή 75 kg ουρανίου με περιεκτικότητα τουλάχιστον 80% σε 235U. Όμως το φυσικό ουράνιο περιέχει μόνο 0,7% 235U, ενώ το υπόλοιπο είναι 238U. Γι αυτό πρέπει το φυσικό ουράνιο να εμπλουτιστεί, δηλαδή να αυξηθεί η περιεκτικότητά του σε 235U.
Ο εμπλουτισμός δεν μπορεί να γίνει με χημικές μεθόδους δεδομένου ότι τα δύο ισότοπα του ουρανίου έχουν τις ίδιες χημικές ιδιότητες. Πραγματοποιείται μόνο με φυσικές μεθόδους, όπως η φυγοκέντριση που βασίζεται στην διαφορά μάζας των ισοτόπων του ουρανίου. Πρώτα όμως το ουράνιο μετετρέπεται σε εξαφθοριούχο ουράνιο (UF6) που είναι αέριο πάνω από τους 57 oC. ‘Ενα επιπλέον σημαντικό πλεονέκτημα του UF6 είναι το ότι το φυσικό φθόριο αποτελείται από ένα και μόνο ισότοπο (το 19F) και επομένως η μοριακή μάζα του UF6 για το 235U και το 238U θα είναι αντίστοιχα 349 και 352, χωρίς την ύπαρξη άλλων συνδυασμών ατομικών μαζών, που θα προέκυπταν αν το φυσικό φθόριο διέθετε κι άλλα σταθερά ισότοπα.
Αυτή η διαφορά του μόλις 0,85% στη μοριακή μάζα των εξαφθοριούχων ενώσεων του ουρανίου (των 235UF6 και 238UF6) είναι επαρκής για να επιτευχθεί ο απαιτούμενος εμπλουτισμός. Ωστόσο, η διαφορά αυτή είναι μικρή και απαιτείται μεγάλος αριθμός κύκλων διαχωρισμού, που καθιστά την όλη διαδικασία εξαιρετικά ενεργοβόρα και φυσικά τόσο περισσότερο, όσο μεγαλύτερος είναι ο απαιτούμενος βαθμός εμπλουτισμού. Η φυγοκέντριση αερίου βασίζεται στην ταχύτατη (50.000-70.000 rpm) περιστροφή κατακόρυφων κυλίνδρων με αέριο UF6.
Στο βίντεο που ακολουθεί περιγράφεται (στο 1:59′) η διαδικασία εξόρυξης και εμπλουτισμού των πυρηνικών όπλων του Ιράν. Βλέπουμε επίσης τις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις, μερικές κρυμμένες σε βάθος κάτω από τη Γη, άλλες στην επιφάνεια, το πώς εκδηλώθηκε η επίθεση του Ισραήλ και την αντιαεροπορική άμυνα του Ιράν:
Το Ιράν απάντησε στην επίθεση του Ισραήλ με drones και βαλλιστικούς πυραύλους:
Η εξέλιξη των γεγονότων μετά από 48 ώρες παραμένει απρόβλεπτη …



