Γνωστή και πολυσυζητημένη πλέον η ρηματική διακήρυξη της Λιβύης σε ότι αφορά στις αντιλήψεις του κράτους (?) αυτής! Στην διάθεση των αναλυτών πλέον στην ιστοσελίδα του ΟΗΕ (https://www.un.org/en/media/accreditation/dailylist.shtml και https://docs.un.org/en/A/79/960).
Αναμενόμενες οι ελληνικές αντιδράσεις του ΥΠΕΞ και ως συνήθως απόλυτα προβλέψιμες και ιδιαίτερα γραφειοκρατικές! Σαν παιχνίδι stratego επί χάρτου φαίνεται, με απόλυτη την πρόβλεψη του «γραφειοκρατικά ηττημένου»!
Σκοπός του παρόντος δεν είναι η ανάλυση των αναφερομένων στο λιβυκό note verbale, το οποίο προφανώς είναι διάτρητο από νομικής πλευράς, ούτε η παράθεση εκτιμήσεων για την από πλευράς ΥΠΕΞ διαχείριση, που άλλωστε έμπειροι διπλωμάτες και πολιτικοί αλλά ενδεχομένως και το γραφείο του συμβούλου εθνικής ασφαλείας γνωρίζουν και έχουν διαχειριστεί όχι μόνο την παρούσα κατάσταση αλλά και άλλες όμοιες πολλάκις.
Σκοπός είναι η παράθεση μιας προσέγγισης που ενδεχομένως θα συνεισέφερε αποτελεσματικά στην εθνική στόχευση, και εξηγώ:
1) Συγκρατείται κυρίως και πρωτίστως ότι σε κάθε παράνομη (ή και μη) αντίστοιχη διακήρυξη απαιτείται από πλευράς μας ανάλωση διπλωματικού κεφαλαίου, σε κάποιες φορές απαραίτητου, στην παρούσα πάντως εκτιμώ πως όχι!
2) Συγκρατείται επίσης (και εδώ απαιτείται η αυστηρή μας ανάγνωση και αποτύπωση των διδαγμάτων από το περιστατικό – διόλου ρητορική η ερώτηση: ΜΑΘΑΜΕ?) ότι υπήρξε αιφνίδια σπουδή του ΥΠΕΞ μετά τα γεγονότα (post action) τέτοια που στην αντίληψη αναλυτών και πολιτών, μάλλον μένει η πικρή διαπίστωση ότι την «πατήσαμε» μια ακόμη φορά!
3) Το τρίτο και πλέον σημαντικό είναι ότι μένουν στην διεθνή αντίληψη (μια εικόνα χίλιες λέξεις) ...οι χάρτες και οι προβαλλόμενες μέσω αυτών παράνομες διεκδικήσεις και αιτιάσεις! Δείτε λοιπόν με προσοχή τους χάρτες της ρηματικής! Προσέξτε το αναφερόμενο ως «border line» {και ΟΧΙ “international border”} και μελετήστε προσεκτικά τη διαφορά αυτών , και υπό το πρίσμα της παρούσης, την παράθεση των απόψεων μου. Παρατηρείστε ότι (πρόδηλη ή κατασκευασμένη επιπολαιότητα) για την Λιβύη (που προβάλλει το διεθνές δίκαιο) η Κρήτη φαίνεται να μην έχει τα δικαιώματα που έχουν Μάλτα και Σικελία (ίσως και η Λαμπεντούσα που λόγω ανάλυσης του υπόψη χάρτη δεν δύναται να τεκμηριωθεί πλήρως η θέση). Και γιατί η Κρήτη και όχι η Γαύδος ρωτώ επικουρικά εγώ? Προσέξτε τις αποστάσεις, αυθαίρετα χαραχθείσες γραμμές από τις Λιβυκές ακτές σε σχέση με Κρήτη-Σικελία-Μάλτα... Παρατηρήστε ταύτιση (καθοδήγηση από Τουρκία) της Λιβύης (failed state) που έχει επικυρώσει την UNCLOS με την Τουρκία που δεν την εχει επικυρώσει!
4) Αυτό και μόνο θα έπρεπε να αποτελέσει την αιτιολογία στην απάντηση του ΥΠΕΞ (μέσω της μονίμου αντιπροσωπείας στον ΟΗΕ), που θα έπρεπε να τεθεί ως πρόκληση προς τη Γενική Συνέλευση στην οποία κατετέθη η διακήρυξη της Λιβύης, με την απλή ερώτηση προς τη Συνέλευση πως εκείνη εκλαμβάνει την Λιβυκή αιτίαση σε ότι αφορά στα ζητήματα «κυριαρχίας», «διεθνούς δικαίου», «καλής γειτονίας» και ότι άλλο η (κατεστραμμένη και υπό χειραγώγηση της Τουρκίας) Λιβύη επικαλείται στη ρηματική της. Προφανώς και απαιτείται (θα έπρεπε να έχουν ήδη εξασφαλιστεί) υποστήριξη προς την Ελλάδα από χώρες (είτε στη βάση στρατηγικών συμμαχιών, είτε στη βάση άμεσων αντανακλαστικών των επίσης θιγόμενων, είτε στη βάση κοινής κατανόησης των δημοκρατικών αντιλήψεων, είτε ακόμη από το σύνολο της ΕΕ έγγραφο της οποίας αποτέλεσε την πηγή της «Λιβυκής αναστάτωσης»), αλλά και της γραφειοκρατίας του Οργανισμού ώστε, αυτός αντιλαμβανόμενος την καιροσκοπική προσέγγιση, να επιβάλλει ώστε οι συζητήσεις να τηρούνται στις αρχές και στο επίπεδο που του αρμόζουν και πρέπει.
5) Δεν δύναται να αγνοηθεί η υπόθεση εργασίας – θέση, ότι μήπως υπό «κανονικές συνθήκες» ο κ. Πρωθυπουργός θα απομάκρυνε άμεσα κυβερνητικά στελέχη ή και διπλωματικά στελέχη, ή όποιους άλλους (ενδεικτικά και ως αναλογικό παράδειγμα παραθέτω την απόφαση για το κλείσιμο της ιατροδικαστικής υπηρεσίας της Πάτρας) που ενδεχομένως θεωρηθούν ότι ολιγώρησαν (εξ ου και ο εθνικός αιφνιδιασμός), αλλά στη σκιά σκανδάλων τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ, ή ανησυχιών από ακούσματα τύπου νέο κόμμα ΣΑΜΑΡΑ-ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ (πρόσφατη εκδήλωση της Ομάδας 91 Πολιτών), αλλά και στον απόηχο άλλων... ΔΕΝ τολμά, για να μην τραβήξει πάνω του βέλη της στρατηγικής επικοινωνίας από τους υπόψη πολίτες, της αντιπολίτευσης αλλά ΚΥΡΙΩΣ από τους απλούς απογοητευμένους από τα τεκταινόμενα σκεπτόμενους Έλληνες!!! Τώρα αν με ρωτήσετε ποιά μπορεί, σε ενεστώτα χρόνο, να αποτελέσει πολιτική εναλλακτική, δεν έχω να σας προσφέρω απάντηση!
6) Το αναφερθέν προβληματικό στοιχείο της διακοίνωσης της Λιβύης, θα πρέπει να αποτελέσει επιχείρημα (ίσως το κύριο για τη χώρα μας) για την υποβολή ερώτησης - πρόκληση συλλογικής συζήτησης προς την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Αν δεν το κάνουμε αυτό, το θέμα (και αυτό εκτιμώ ότι επιδιώκει η καθοδηγούμενη από Τουρκία Λιβύη) γίνεται διμερές (το γράφει άλλωστε ρητά η ρηματική), κατ’ αντιστοιχία με τα ζητήματα που η Τουρκία διαχρονικά θέτει και επιμόνως τα προβάλλει ως τέτοια (διμερή). Ως τέτοια λοιπόν, εξυπηρετούνται άμεσα Τουρκία και η Λιβύη, αλλά και η γραφειοκρατία του ΟΗΕ, ώστε τελικά να «συρθούμε» σε σκεπτικό διμερών διαπραγματεύσεων μάλλον επιζήμιων για τα εθνικά οφέλη. Πονηρές σκέψεις θέλουν την υπόθεση εργασίας ότι αν αυτό ως επιλογή υλοποιηθεί, προφανώς θα φύγουμε από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων μάλλον χαμένοι, πλην όμως θα έχουμε τη δικαιολογία της απόφασης ενός διεθνούς Οργάνου που εκφράζει το «διεθνές συλλογικό καλό», το «πλαίσιο της διεθνούς νομιμότητας», το «διεθνές δίκαιο» αλλά και ότι άλλο δύναται να «χρησιμοποιηθεί» για την επόμενη ημέρα της απαίτησης ανάλωσης πλέον, νέου κεφαλαίου για την στρατηγική επικοινωνία χειρισμού του θέματος (απόρροια ήττας?) στο εσωτερικό!!!