Πολλά έχουν ειπωθεί και έχουν γραφεί για το προχθεσινό ατύχημα στην Τανάγρα με το αεροσκάφος PHANTOM F-4E, που είχε ως συνέπεια δυστυχώς τον θάνατο ενός Επισμηναγού και ενός Σμηναγού της Πολεμικής μας Αεροπορίας.

Θα προσπαθήσω με το παρακάτω κείμενο να περιγράψω την διεθνή πρακτική διοργάνωσης αεροπορικών επιδείξεων, αποφεύγοντας την σύγκριση με τα διαλαμβανόμενα στην  Flying Athens Week (AFW),  καθότι δεν είναι εις γνώση μου το συμφωνητικό μεταξύ ΥΕΘΑ και της διοργανώτριας εταιρείας. Μένω στην εκτίμηση ότι δεν θα έχουν αγνοήσει την διεθνή πρακτική.

Ξεκινάμε με την διεθνή πρακτική απαντώντας στα ερωτήματα:                                                                                                                               

Γίνονται αλλού τέτοια Show;

Ναι και συγκεκριμένα στην Αγγλία (RIAT – Farnborough - Duxford),  Γαλλία(Le Bourget), Κίνα (Zhuhai), ΗΠΑ(Air Venture Oshkosh), Σιγκαπούρη(Singapore Air Show)  και αλλού. Και όλα γίνονται με συμμετοχή μαχητικών αεροσκαφών, πολιτικών και ιδιωτικών.                                                                                                                                                        

Σε τι τοποθεσίες πραγματοποιούνται;

Λόγω των ταχυτήτων και του θορύβου, ως επί το πλείστο,  σε ενεργές Στρατιωτικές Αεροπορικές Βάσεις ή σε μεγάλα πολιτικά αεροδρόμια, αλλά για ευνόητους λόγους αυτό δεν είναι πάντα εφικτό. Επίσης σε παραθαλάσσιες – παραλίμνιες περιοχές  με την προϋπόθεση της γειτνίασης με ενεργά αεροδρόμια από τα οποία θα μπορούν να εξυπηρετούνται σε καύσιμα κλπ                                                                      

Έχουν υπάρξει Ατυχήματα;

Ναι και  πολύνεκρα, όπως στο Ράμσταϊν Γερμανίας το 1988 με 70 νεκρούς (3 πιλότοι και 67 θεατές). Στο Σκνιβίλ της Ουκρανίας το 2002 με 77 νεκρούς. Στο Φάρνμπορο της Αγγλίας το 1952 με 31 νεκρούς, αλλά και πιο πρόσφατα μεμονωμένα με ένα Ολλανδικό F-16 και ένα Ιταλικό EUROFIGHTER                                                                                     

Τι άλλαξε μετά τα ατυχήματα;

Καθορίστηκαν αυστηροί κανόνες ασφαλείας τόσο των θεατών, όσο και αυτής της διεξαγωγής των επιδείξεων Επίσης καθορίστηκε η συγκρότηση οργανωτικής επιτροπής με Διευθυντή Πτήσεων (Flying Display Director) με την ευθύνη της ασφάλειας του εδάφους και της σωστής χάραξης των ζωνών παρακολούθησης από τους θεατές και των διεξαγωγών των ελιγμών από τα αεροσκάφη, ώστε να μην εφάπτεται η μία ζώνη της άλλης σε καμία περίπτωση                                                                                                             

Τι πρακτικές ακολουθούνται για τη διοργάνωση αυτών των επιδείξεων;

Η ακολουθούμενη πρακτική δεν περιλαμβάνει ενιαίο τύπο διοργάνωσης και το καθεστώς διαφέρει ανάλογα με τον χαρακτήρα της εκδήλωσης, καθώς άλλες είναι καθαρά στρατιωτικές και άλλες εμπορικές – επιχειρηματικές. Οι διοργανωτές μπορεί να είναι Κρατικοί – Στρατιωτικοί αλλά και Ιδιωτικοί ή και Εταιρείες Διοργάνωσης Εκδηλώσεων, όπως και μη Κερδοσκοπικοί Οργανισμοί – Ιδρύματα.

Το διάσημο RIAT στο Ηνωμένο Βασίλειο διοργανώνεται από ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα της RAF (Air Force Charitable Trust), ενώ το OshKosh στις ΗΠΑ διοργανώνεται από μια ένωση ερασιτεχνών και φίλων της Αεροπορίας και αποτελεί την μεγαλύτερη γνωστή αεροπορική συνάντηση και show στον κόσμo. Πραγματοποιείται στο Wittman Regional Airport                                                                                                                                     

Τι περιλαμβάνουν και πως διεξάγονται;                                                                                                

Στο Oshkosh: Η εκδήλωση διαρκεί μία εβδομάδα και συγκεντρώνει πάνω από 600.000 επισκέπτες, ενώ στον χώρο προσγειώνονται περίπου 10.000 αεροσκάφη όλων των τύπων. Οι αεροπορικές επιδείξεις στο Oshkosh είναι παγκοσμίως γνωστές για την ποικιλομορφία τους, καθώς περιλαμβάνουν:                                                                                                       

• Αεροπορική Ιστορία: Επιδείξεις ιστορικών αεροσκαφών (Warbirds), από μαχητικά του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όπως τα P-51 Mustang και Corsair, έως παλαιότερα αεροπλάνα της περιόδου του 1920-30.                                                                                                                           

• Ακροβατικά: Κορυφαίοι αεροπόροι επιδεικνύουν εντυπωσιακά ακροβατικά, με σμήνη αεροπλάνων, που εκτελούν σχηματισμούς ακριβείας στον ουρανό.                                                      

• Σύγχρονη Τεχνολογία: Παρουσίαση των πιο πρόσφατων στρατιωτικών αεροσκαφών των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων των υπερσύγχρονων μαχητικών αεροσκαφών F-22 Raptor και F-35 Lightning II.                                                                                                                                          

• Experimental και Ιδιοκατασκευές: Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια του Oshkosh είναι τα αεροσκάφη που κατασκευάζονται από ιδιώτες, όπου οι δημιουργοί παρουσιάζουν τις δικές τους καινοτομίες και σχέδια.                                                                                                                  

• Νυχτερινές Επιδείξεις: Οι νυχτερινές αεροπορικές επιδείξεις (Night Air Shows), με αεροσκάφη που φέρουν πυροτεχνήματα στα φτερά τους, δημιουργούν ένα μοναδικό θέαμα που φωτίζει τον ουρανό.                                                                                                                       

Εκτός από τις πτητικές επιδείξεις, στον χώρο λειτουργεί τεράστια εμπορική έκθεση αεροναυπηγικής, προσφέροντας εκπαιδευτικά σεμινάρια, εργαστήρια συντήρησης αεροσκαφών και δυνατότητες δικτύωσης για επαγγελματίες και ερασιτέχνες πιλότους. Αν κάποιος ενδιαφέρεται να παρευρεθεί, είναι απαραίτητο να οργανώσει το ταξίδι του αρκετούς μήνες νωρίτερα, καθώς η πόλη του Oshkosh γεμίζει ασφυκτικά κατά τη διάρκεια της εβδομάδας της διοργάνωσης.                                                                                                          

Στο RIAT (Royal International Air Tattoo) Οι αεροπορικές επιδείξεις πραγματοποιούνται κυρίως στην αεροπορική βάση Fairford του Ηνωμένου Βασιλείου, όπως και στο Duxford ή στο Farnborough και αποτελούν επίσης ένα από τα μεγαλύτερα στρατιωτικά αεροπορικά σόου στον κόσμο. Το γεγονός προσελκύει εκατοντάδες αεροσκάφη από πολλές διαφορετικές χώρες, προσφέροντας ένα μοναδικό θέαμα τόσο στο έδαφος (στατική έκθεση) όσο και στον αέρα (πτητικό πρόγραμμα). Ακολουθούν ορισμένα βασικά στοιχεία για τη διοργάνωση:                                                                                                                       • Τοποθεσία και Φήμη: Διεξάγεται ετησίως στη βάση της Βασιλικής Αεροπορίας (RAF) στο Fairford του Gloucestershire. Θεωρείται ο κορυφαίος προορισμός παγκοσμίως για λάτρεις της αεροπορίας, πιλότους και επαγγελματίες του κλάδου.                                                                                 •

Ποικιλία Αεροσκαφών: Οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να δουν από ιστορικά αεροσκάφη της εποχής του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, έως τα πιο σύγχρονα μαχητικά 5ης γενιάς, όπως το F-35 Lightning II, καθώς και γιγαντιαία μεταγωγικά αεροσκάφη.                      

  • Πτητικό Πρόγραμμα: Οι επιδείξεις περιλαμβάνουν εντυπωσιακούς ελιγμούς από ακροβατικά σμήνη (όπως τα Red Arrows της RAF), επιδείξεις ισχύος από μαχητικά αεροσκάφη και συνεργασίες μεταξύ διαφορετικών πολεμικών αεροποριών.
  • Φιλανθρωπικός Σκοπός: Το RIAT διοργανώνεται από το "Royal Air Force Charitable Trust", με τα έσοδα να διατίθενται για την υποστήριξη φιλανθρωπικών δράσεων που αφορούν το προσωπικό της RAF και την προώθηση της αεροπορικής κουλτούρας.
  • Στατική Έκθεση: Πέρα από τις πτήσεις, το κοινό μπορεί να περπατήσει ανάμεσα στα αεροσκάφη που είναι σταθμευμένα στο χώρο, να μιλήσει με τα πληρώματα και να δει από κοντά τον εξοπλισμό τους.

Η εκδήλωση διαρκεί συνήθως ένα Σαββατοκύριακο του Ιουλίου και αποτελεί ένα τεράστιο υλικοτεχνικό εγχείρημα που απαιτεί μήνες προετοιμασίας, συγκεντρώνοντας δεκάδες χιλιάδες θεατές από όλο τον κόσμο.                                                                                                      

Στο  Le Bourget: Οι αεροπορικές επιδείξεις στο Le Bourget, γνωστές επίσημα ως Διεθνής Έκθεση Αεροδιαστημικής του Παρισιού (Paris Air Show), αποτελούν το σημαντικότερο και παλαιότερο γεγονός του είδους παγκοσμίως. Διεξάγονται κάθε δύο χρόνια (σε ζυγά έτη) στο αεροδρόμιο Paris-Le Bourget, βόρεια του Παρισιού. Η έκθεση ξεκίνησε το 1909 και είναι ο τόπος όπου παρουσιάζονται οι σημαντικότερες τεχνολογικές εξελίξεις στην αεροναυπηγική. Το Le Bourget δεν είναι απλώς ένα «αεροπορικό σόου» για το κοινό. Είναι ένα τεράστιο κέντρο επιχειρηματικών συναλλαγών όπου οι κατασκευαστές αεροσκαφών (όπως η Airbus, η Boeing, η Embraer) και οι προμηθευτές συστημάτων υπογράφουν συμβόλαια δισεκατομμυρίων ευρώ για την πώληση αεροσκαφών, κινητήρων και αμυντικού εξοπλισμού. Οι πρώτες ημέρες της έκθεσης είναι αποκλειστικά για επαγγελματίες. Το τελευταίο Σαββατοκύριακο της έκθεσης είναι ανοιχτό στο ευρύ κοινό. Οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν εντυπωσιακά αεροπορικά σόου από:        

  • Πολεμικά αεροσκάφη: Μαχητικά τελευταίας γενιάς όπως το Rafale, το F-35 ή το Eurofighter που εκτελούν ελιγμούς ακριβείας.
  • Εμπορικά αεροσκάφη: Επιδείξεις από μεγάλα επιβατικά αεροσκάφη (Airbus A350/A321XLR κ.λπ.), τα οποία εντυπωσιάζουν με την ικανότητά τους να εκτελούν ελιγμούς που σπάνια βλέπει κανείς στην καθημερινή χρήση.

Διοργάνωση και Ασφάλεια Πτήσεων:                                                                                                                                       

Η διοργάνωση αεροπορικών επιδείξεων (air shows) σε στρατιωτικά αεροδρόμια από ιδιωτικές εταιρείες, καθότι στα περισσότερα αν όχι σε όλα είναι οι κύριοι διοργανωτές, αποτελεί μια σύνθετη διαδικασία, η οποία απαιτεί τον αυστηρό συντονισμό μεταξύ της πολιτικής διοργανώτριας αρχής και της στρατιωτικής ηγεσίας. Επειδή ο χώρος διέπεται από στρατιωτικούς κανονισμούς, η ευθύνη για την ασφάλεια (safety) και την προστασία (security) είναι διαμοιρασμένη, με επίκεντρο τη διασφάλιση της επιχειρησιακής ετοιμότητας της βάσης και της ζωής των θεατών. Τα κύρια σημεία στα οποία επικεντρώνονται αυτού του είδους οι διοργανώσεις είναι:                                                                                                          

- Θεσμικό Πλαίσιο και Συνεργασία:  Όταν μια ιδιωτική εταιρεία αναλαμβάνει τη διοργάνωση, υπογράφεται ένα Μνημόνιο Συνεργασίας (MoU). Η στρατιωτική πλευρά διατηρεί τον τελικό έλεγχο (final authority) σε θέματα εναέριας κυκλοφορίας και ασφάλειας του αεροδρομίου. Η ιδιωτική εταιρεία αναλαμβάνει το εμπορικό κομμάτι, την προώθηση, τη διαχείριση του πλήθους και τις υποδομές εξυπηρέτησης, αλλά πάντα υπό την επίβλεψη των στρατιωτικών υπευθύνων (Base Commander/Air Boss).                                                                                                                         

- Ασφάλεια Πτήσεων (Flight Safety): Η ασφάλεια των πτήσεων είναι ο πιο κρίσιμος πυλώνας και περιλαμβάνει:                                                                                                                   

  • Τον ορισμό του "Air Boss": Ο υπεύθυνος της αεροπορικής επίδειξης έχει τον απόλυτο έλεγχο του εναέριου χώρου πάνω από το αεροδρόμιο. Καμία πτήση δεν εκτελείται χωρίς την έγκρισή του, και έχει τη δικαιοδοσία να διακόψει άμεσα την επίδειξη σε περίπτωση κινδύνου.
  • Αυστηρά Όρια (Show Lines): Καθορίζονται αόρατες νοητές γραμμές που ορίζουν την απόσταση των αεροσκαφών από το κοινό. Η παραβίαση αυτών των ορίων επιφέρει άμεση αποβολή του πιλότου από την επίδειξη.
  • Πρόγραμμα Εκπαίδευσης: Όλοι οι συμμετέχοντες (στρατιωτικοί και ιδιώτες) υποχρεούνται να περάσουν από εξαντλητικές ενημερώσεις (briefings) πριν από την έναρξη, όπου αναλύονται οι καιρικές συνθήκες, οι διαδικασίες έκτακτης ανάγκης και τα συγκεκριμένα σχέδια πτήσης (maneuver box).

- Ασφάλεια Εδάφους και Προστασία (Ground Security): Σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις, η ασφάλεια και η προστασία είναι υψίστης σημασίας και περιλαμβάνουν:                                                                                                                                  

  • Τον Έλεγχο Πρόσβασης: Η Στρατονομία και οι δυνάμεις ασφαλείας της βάσης ελέγχουν την είσοδο και έξοδο όλων των ατόμων και οχημάτων, συχνά με μέσα επιτήρησης που ξεπερνούν τα συνηθισμένα πρότυπα των δημόσιων εκδηλώσεων.
  • Διαχείριση Πλήθους: Η ιδιωτική εταιρεία πρέπει να σχεδιάσει τις ροές του κοινού ώστε να μην πλησιάζουν ποτέ ευαίσθητες περιοχές της βάσης (όπως υπόστεγα συντήρησης άλλων αεροσκαφών, αποθήκες πυρομαχικών ή συστήματα επικοινωνιών). • Σχέδια Εκτάκτου Ανάγκης: Υπάρχουν πρωτόκολλα για κάθε σενάριο από ένα αεροπορικό ατύχημα (με άμεση εμπλοκή των πυροσβεστικών μέσων της βάσης) μέχρι απειλή για την ασφάλεια (τρομοκρατική ενέργεια ή διατάραξη της τάξης).

- Προκλήσεις και Διαχείριση Ρίσκου: Η κύρια πρόκληση είναι η "κουλτούρα ασφαλείας". Οι ιδιωτικές εταιρείες επικεντρώνονται συχνά στο κέρδος και την εμπειρία του θεατή, ενώ ο στρατός επικεντρώνεται στο πρωτόκολλο και την αποφυγή ρίσκου.                                                                                                                                          

• Ασφαλιστική Κάλυψη: Η ιδιωτική εταιρεία απαιτείται να έχει εξαιρετικά υψηλά συμβόλαια αστικής ευθύνης, καθώς η πιθανότητα ατυχήματος σε τέτοια περιβάλλοντα φέρει βαρύτατες επιπτώσεις.                                                                                                                         

• Συμβατότητα: Οι συμμετέχοντες πιλότοι (συχνά ακροβατικά σμήνη) πρέπει να είναι πιστοποιημένοι από τις αρμόδιες εθνικές αεροπορικές αρχές, αλλά η έγκριση για τη συμμετοχή σε στρατιωτικό αεροδρόμιο απαιτεί επιπλέον "έλεγχο ικανότητας" (competency check).

Συνοψίζοντας, η επιτυχία τέτοιων διοργανώσεων βασίζεται στον διαχωρισμό των αρμοδιοτήτων: Η ιδιωτική εταιρεία "τρέχει" τα του εδάφους της εκδήλωσης, αλλά ο στρατός "διοικεί" εστιάζοντας στην ασφάλεια. Οποιαδήποτε απόκλιση από αυτόν τον κανόνα θεωρείται απαράδεκτη και μπορεί να οδηγήσει σε άμεση ακύρωση του σόου.

Σκοπιμότητα διεξαγωγής αεροπορικών επιδείξεων στην Χώρα μας                                                    

Η διεξαγωγή αεροπορικών επιδείξεων στην Ελλάδα αποτελεί ένα σύνθετο ζήτημα που συγκεντρώνει τόσο ισχυρά επιχειρήματα υπέρ, όσο και σημαντικούς προβληματισμούς. Η αξιολόγηση της σκοπιμότητάς τους εξαρτάται από την ισορροπία μεταξύ της προβολής των Ενόπλων Δυνάμεων, της οικονομικής συνεισφοράς και των κινδύνων που ενέχει η συγκεκριμένη δραστηριότητα.                                                                                                                                    

Οι αεροπορικές επιδείξεις  λειτουργούν ως γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ της Πολεμικής Αεροπορίας και του πολίτη. Ενισχύουν το ηθικό, προβάλλουν την επιχειρησιακή ετοιμότητα και εμπνέουν τις νεότερες γενιές, λειτουργώντας συχνά ως φυτώριο για μελλοντικούς πιλότους                                                                                                                                                      

Η συμμετοχή ξένων αεροπορικών δυνάμεων ενισχύει τη στρατιωτική διπλωματία της Ελλάδας. Επιτρέπει την ανταλλαγή τεχνογνωσίας, την εμβάθυνση των συμμαχικών σχέσεων και την προβολή της χώρας ως ενός σταθερού και αξιόμαχου εταίρου στη νοτιοανατολική Μεσόγειο.                                                                                                                                                     

Τέτοιου είδους εκδηλώσεις προσελκύουν χιλιάδες επισκέπτες, εγχώριους και ξένους, ενισχύοντας την τοπική οικονομία (ξενοδοχεία, εστίαση, μεταφορές). Παράλληλα, αποτελούν μια σημαντική πλατφόρμα προβολής για το ελληνικό τουριστικό προϊόν.                                                           

Συμπερασματικά η σκοπιμότητα της διεξαγωγής αεροπορικών επιδείξεων στην Ελλάδα κρίνεται θετική, υπό την προϋπόθεση ότι:

  • Η αυστηρή τήρηση των διεθνών προτύπων ασφαλείας πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτη.
  • Οι συμμετοχές των Ενόπλων Δυνάμεων πρέπει να είναι προγραμματισμένες ώστε να μην επηρεάζουν το κύριο έργο της άμυνας της χώρας.
  • Η τοποθεσία και η συχνότητα των επιδείξεων πρέπει να επιλέγονται με γνώμονα τον ελαχιστοποίηση της όχλησης, αξιοποιώντας παράλληλα τα οφέλη που προσφέρουν στον τουρισμό και το κύρος της χώρας.

Εν κατακλείδι, οι επιδείξεις αυτές δεν είναι μια απλή ψυχαγωγική δραστηριότητα, αλλά ένα εργαλείο στρατηγικής επικοινωνίας. Αν ισορροπήσουν σωστά τα οφέλη προβολής με το κόστος και τους κινδύνους, αποτελούν μια επωφελή δραστηριότητα  

ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΟΝΤΕΛΟΥ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗΣ                                                                                               

- Α. ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ (Μοντέλο Αρχαγγέλου)                     

Πλεονεκτήματα:

- Η ΠΑ διαθέτει την απαραίτητη τεχνογνωσία για την αξιολόγηση των κινδύνων και τον έλεγχο των πτητικών μέσων. 

- Η διοργάνωση από το κράτος προσδίδει μεγαλύτερη επισημότητα, καθιστώντας την εκδήλωση ένα εργαλείο άσκησης εξωτερικής πολιτικής και δημόσιας διπλωματίας.

- Ο στόχος παραμένει καθαρά η προβολή των Ενόπλων Δυνάμεων και η προσέλκυση νέων, χωρίς την πίεση του κέρδους να επισκιάζει τις αξίες του Σώματος.      

Μειονεκτήματα:

- Η ΠΑ είναι εκπαιδευμένη για την υπεράσπιση του εθνικού εναέριου χώρου, όχι για το management εκδηλώσεων, το μάρκετινγκ, την πώληση εισιτηρίων ή τη διαχείριση χορηγιών.

- Η εμπλοκή σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις συχνά οδηγεί σε περιορισμένη ευελιξία και αργές διαδικασίες, πλέον του ότι εκτρέπει μόνιμο και στρατεύσιμο προσωπικό από τα κύρια καθήκοντά του, αλλά και οικονομικούς πόρους για την εξυπηρέτηση των αναγκών διοργάνωσης, αν δεν επιδιώξει χορηγίες.  

Β. ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΠΟ ΙΔΙΩΤΙΚΗ/ΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ

Πλεονεκτήματα:

- Μια ιδιωτική εταιρεία/ες διαθέτει εξειδικευμένο προσωπικό για το μάρκετινγκ, τις δημόσιες σχέσεις, την προσέλκυση χορηγών και την logistics υποδομή (στάθμευση, εγκαταστάσεις για το κοινό, ασφάλεια χώρου).

- Η εκδήλωση μπορεί να καταστεί βιώσιμη μέσω χορηγιών και πώλησης εισιτηρίων, μειώνοντας την οικονομική επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού.

- Οι ιδιώτες είναι συνήθως πιο αποτελεσματικοί στην προσέλκυση μεγάλου αριθμού θεατών, μετατρέποντας το γεγονός σε μια ελκυστική "γιορτή" που απευθύνεται και σε ανθρώπους που δεν είναι απαραίτητα φίλοι της αεροπορίας.

Μειονεκτήματα:

- Η πίεση για κέρδος μπορεί να οδηγήσει σε εκπτώσεις στην ποιότητα ή σε πιέσεις προς την ΠΑ για εκτέλεση παρακινδυνευμένων ελιγμών που "εντυπωσιάζουν το κοινό" αλλά αυξάνουν το ρίσκο.

- Η εμπλοκή ενδιάμεσων φορέων μπορεί να δυσχεράνει τον έλεγχο σε θέματα ασφαλείας, αν δεν υπάρχει απόλυτα ξεκάθαρο πλαίσιο.

Γ. ΣΥΜΠΡΑΞΗ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ ΜΕ ΕΤΑΙΡΕΙΑ/ΕΣ

Η Σύμπραξη είναι η μέθοδος που ακολουθείται κατά κανόνα στις μεγάλες διοργανώσεις αεροπορικών επιδείξεων του εξωτερικού αναθέτοντας σε εταιρείες τα logistics και την προβολή – προσέλκυση – διαφήμιση, ενώ ο πλήρης επιχειρησιακός έλεγχος διατηρείται από την διοργανώτρια Αεροπορία.

Κατά τον τρόπο αυτόν:

- Η ΠΑ εστιάζει στην ουσία (πτήσεις, ασφάλεια, εκπαίδευση πιλότων) και ο ιδιώτης εστιάζει στη διαδικασία (οργάνωση, κοινό, εμπορική επιτυχία).

- Η ΠΑ απαλλάσσεται από το οργανωτικό βάρος, ενώ η ιδιωτική εταιρεία φέρνει την τεχνογνωσία, για να γίνει η εκδήλωση οικονομικά βιώσιμη και τουριστικά ελκυστική.

- Η ΠΑ έχει πάντα τον "τελευταίο λόγο" (veto) σε οτιδήποτε αφορά τις πτήσεις και την ασφάλεια, διασφαλίζοντας ότι η εμπορική επιτυχία δεν θα μπει ποτέ πάνω από την ανθρώπινη ζωή ή το εθνικό υλικό.

Συμπερασματικά  οι επιδείξεις αυτές, εφ όσον εστιάζουν κυρίως σε επίδειξη επιχειρησιακών τακτικών αλλά και ελιγμών που συνταυτίζονται με την επιχειρησιακή εκπαίδευση, δεν αποτελούν  εκτροπή πόρων προς χάριν της επίδειξης, αλλά αποτελούν μέρος του εκπαιδευτικού προγράμματος και κατά τον τρόπο αυτόν θα πρέπει να σχεδιάζονται και να καταχωρούνται. 

Ατυχήματα πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν, αρκεί τα διδάγματα που προκύπτουν από αυτά να αποτελούν τροφή βελτίωσης και αποκλεισμού επανάληψης των αιτιών που τα προκάλεσαν.

Η Πολεμική Αεροπορία θα πρέπει να συνεχίσει την επαφή με το κοινό που την αγαπά  και να του δίνει τη δυνατότητα της προσέγγισης,  μεταλαδαμπεύοντας την αεροπορική ιδέα χάριν της οποίας διατηρείται το υψηλό ηθικό που χαρακτηρίζει το προσωπικό της

Ο τρόπος διοργάνωσης των αεροπορικών επιδείξεων αποτελεί καθαρά έργο της Πολεμικής Αεροπορίας και αυτή με τα ικανά στελέχη της θα επιλέξει τον τρόπο διεξαγωγής τους. Επομένως το παρόν κείμενο δεν απευθύνεται στην Πολεμική Αεροπορία, αλλά προς αυτούς που επιθυμούν μια έγκυρη ανάλυση του τρόπου διεξαγωγής αεροπορικών επιδείξεων, με βάση τη διοργάνωση αυτών στο εξωτερικό.

*Ο Οδυσσέας Γαλανόπουλος είναι Αντιπτέραρχος (Ι) ε.α., Επίτιμος Γενικός Επιθεωρητής Π.Α.

(και γιατί, ως η του Θησέως Ναυς, τα αεροσκάφη ποτέ δεν “παλιώνουν”!)

Πρόλογος. Εμφανίστηκε, τα τελευταία χρόνια, μια “θεωρία” που μπορεί να συνοψιστεί στην πρόταση : “τα αεροσκάφη πέφτουν γιατί είναι παλιά”. Το συγκεκριμένο απόφθεγμα διακινείται, στα ΜΜΕ και τα ΜΚΔ, από διάφορους κύκλους, συνήθως κομματικούς και δημοσιογραφικούς, αλλά και από άλλους, που δεν είναι εύκολο να προσδιοριστούν, ενδεχομένως ύποπτους.

Η “θεωρία” αυτή έχει δυστυχώς αποκτήσει οπαδούς, οι οποίοι, είτε επειδή πρόσκεινται σε συγκεκριμένα κόμματα και πιστεύουν ότι έτσι κάνουν αντιπολίτευση στην κυβέρνηση, είτε από άγνοια, ή ακόμη και από αφέλεια την ενστερνίζονται και την διαδίδουν. Το πράγμα θα ήταν απλώς αστείο, αλλά φαίνεται ότι ένα σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού έχει αρχίσει να την πιστεύει, και μάλιστα ακόμη και κάποια άτομα που πρόσκεινται στις Ένοπλες Δυνάμεις (ΕΔ), πράγμα που μπορεί να επηρεάσει την εμπιστοσύνη των πολιτών στην πολιτική και την στρατιωτική ηγεσία της χώρας, στις αεροπορικές μεταφορές και ιδιαίτερα στην ικανότητα της Πολεμικής Αεροπορίας (ΠΑ) να αντιμετωπίσει την απειλή.

Εισαγωγή. Η θεωρία αυτή είναι λανθασμένη και οι περισσότεροι φτάνουν να την πιστεύουν γιατί η γνώση τους όσον αφορά την συντήρηση μηχανημάτων, περιορίζεται στην εμπειρία τους με τις οικιακές τους συσκευές, και κυρίως στην εμπειρία τους με τα ιδιωτικά τους αυτοκίνητα.

Θα ήταν εύκολο βέβαια να καταλάβει κανείς, ότι η συντήρηση των αεροσκαφών δεν μπορεί να είναι παρόμοια με την συντήρηση των αυτοκινήτων, καθώς ο χειριστής ενός αεροσκάφους δεν μπορεί να σταματήσει στο βενζινάδικο της γειτονιάς αν “μείνει από βενζίνη”, ούτε να πάει στον μάστρο-Γιάννη στην επόμενη γωνία αν του στραγγίξουν τα υγρά των φρένων, ή του καεί η φλάντζα!

Η συντήρηση των αεροσκαφών, αντιθέτως, είναι εξαιρετικά εξεζητημένη υπόθεση και έχει διαμορφωθεί στην σύγχρονη μορφή της από μελέτες, εμπειρία και προσπάθειες στην πάροδο πολλών δεκαετιών.

Σκοπός της ανάλυσης αυτής δεν είναι να μεταπείσω τους ιδεοληπτικούς και τους φανατισμένους. Κάτι τέτοιο θα ήταν αδύνατο. Ο σκοπός μου είναι να προσεγγίσω αυτούς που έχουν παρασυρθεί από άγνοια και που πιστεύω ότι είναι οι περισσότεροι και οι οποίοι θεώρησαν φυσιολογικό ότι τα αεροσκάφη πρέπει να αντικαθίστανται συνεχώς με καινούρια, ειδάλλως κινδυνεύει η ασφάλεια των πτήσεων.

Σημειώνω ιδιαίτερα και προς άρσιν παρεξηγήσεων, ότι η πιό κάτω ανάλυση ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΡΡΗΤΗ, σε κανένα της σημείο. Επίσης στην ανάπτυξή της αποφεύγω τα μαθηματικά και το τυπικό τους, καθώς και τους επαγγελματικούς όρους, ώστε η ουσία να γίνει κατανοητή από όσο το δυνατόν περισσότερους αναγνώστες. Πάντως, κάποια αναφορά σε στατιστικά στοιχεία και η παρουσίασή τους σχηματικά, είναι απαραίτητη γιατί αλλιώς η συζήτησή μας δεν θα μπορούσε να προχωρήσει.

Η συχνότητα βλαβών. Η συχνότητα βλαβών των στοιχείων μιας μηχανής ή ενός μηχανισμού, ή και η συχνότητα βλαβών ενός ολόκληρου μηχανολογικού συστήματος, έχει βρεθεί από χιλιάδες χιλιάδων πειράματα, ότι ακολουθεί ένα συγκεκριμένο μοτίβο, παρόμοιο σε κάθε περίπτωση. Το μοτίβο αυτό έχει ως εξής : Πολλές βλάβες εμφανίζονται στην έναρξη της επιχειρησιακής ζωής των μηχανημάτων, στην συνέχεια παρατηρείται μία μακρά περίοδος ηρεμίας όπου οι βλάβες είναι τυχαίες και ελάχιστες, και τέλος, πάλι παρουσιάζεται μία έξαρση των βλαβών στο τέλος της χρήσιμης επιχειρησιακής λειτουργίας τους. Το μοτίβο αυτό παρουσιάζεται σχηματικά (Σχήμα 1) παρακάτω, όπου και σημειώνονται καθαρά οι τρείς χαρακτηριστικές αυτές περίοδοι. Η καμπύλη ονομάζεται “η καμπύλη της μπανιέρας” λόγω του σχήματός της, ή του Weibull, από τον μαθηματικό που κυρίως την ανέλυσε.

Θα προσέξετε ότι η αρχική περίοδος υψηλού ρυθμού βλαβών ονομάζεται “Περίοδος Νηπιακής Θνησιμότητας” και αντιστοίχως, η περίοδος υψηλού ρυθμού βλαβών στο τέλος της ζωής ενός μηχανήματος, ονομάζεται “Περίοδος Γεροντικής Θνησιμότητας”. Αυτό συμβαίνει γιατί στις αρχές της δεκαετίας του ‘40 που οι μηχανικοί άρχισαν να ασχολούνται σοβαρά με τις βλάβες των μηχανημάτων, η πιθανοθεωρία της θνησιμότητας των ανθρώπινων πληθυσμών είχε ήδη ωριμάσει, οπότε το σχετικό μαθηματικό πρότυπο που αφορούσε τους ανθρώπινους πληθυσμούς χρησιμοποιήθηκε με μικρές μόνο τροποποιήσεις αυτούσιο, με αποτέλεσμα πολλοί όροι από το ένα πεδίο έρευνας, να μετακυληθούν στο άλλο.

Φιλοσοφία Συντήρησης. Η “φιλοσοφία της Συντήρησης”, ο τρόπος δηλαδή που αντιμετωπίζονται οι βλάβες, η εξασφάλιση ανταλλακτικών, η επισκευαστική και η προληπτική συντήρηση για τα κοινά, καθημερινά μηχανήματα είναι απλή. Λειτουργούμε για παράδειγμα το αυτοκίνητό μας συμπληρώνοντας βενζίνη κάθε τόσο, κάνουμε μια μικρή περιοδική προληπτική συντήρηση μια φορά το χρόνο για να τσεκάρουμε φίλτρα, φρένα και διάφορα υγρά (μάλιστα χαριτολογώντας το λέμε “αλλάζουμε λάδια -ξίδια”), προσέχουμε την κατάσταση των ελαστικών και όσο για τις βλάβες, αυτές τις αφήνουμε να εκδηλωθούν όποτε τους καπνίσει και ασχολούμαστε μαζί τους μόνο όταν μας ανησυχήσουν. Λογική αυτή η αντιμετώπιση καθώς, στατιστικά, μια βλάβη στο έδαφος σπάνια σημαίνει δυστύχημα ή έστω σοβαρό ατύχημα. Επόμενο είναι ότι με αυτή την αντιμετώπιση, το αυτοκίνητό μας κάποια στιγμή θα παλιώσει (θα φτάσει στην “γεροντική περίοδο” της ζωής του δηλαδή), οι βλάβες θα γίνουν ανεξέλεγκτες και θα αναγκαστούμε να το αλλάξουμε.

Παρόμοια φιλοσοφία όμως δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε ιπτάμενα μέσα γιατί μια τυχαία βλάβη μπορεί να οδηγήσει σε απώλεια ζωών και καταστροφή σημαντικών περιουσιακών στοιχείων. Η αγωνία μας λοιπόν στην Αεροπορία είναι να “προλάβουμε” την βλάβη προτού αυτή εκδηλωθεί. Για να γίνει αυτό, το μέλημά μας είναι να αντικαταστήσουμε ένα στοιχείο πριν από την έξαρση των βλαβών της περιόδου της γεροντικής του θνησιμότητας.

Γλαφυρά αυτό φαίνεται στο παρακάτω σχήμα (Σχήμα 2):

Το να βρεθεί το ιδανικό χρονικό σημείο αντικατάστασης κάποιου υλικού, για αρκετά χρόνια απασχολούσε κυρίως τον κατασκευαστή, του οποίου επιβάλλεται ακόμη και σήμερα σαν συμβατική του υποχρέωση. Αυτός όφειλε και οφείλει να πληροφορήσει τους χρήστες για το πότε πρέπει να γίνει μια αντικατάσταση και σε ποιό υλικό, αλλά και πότε πρέπει να γίνει μια επιθεώρηση και που. Ο χρήστης οργανώνει την προληπτική του συντήρηση ώστε να είναι συμβατή με τις οδηγίες του κατασκευαστή, αλλά και ενδεχομένως να τις τροποποιεί, με βάση την εμπειρία του, ενημερώνοντας τον κατασκευαστή. Οι πληροφορίες που συγκεντρώνει ο κατασκευαστής με τον τρόπο αυτό χρησιμοποιούνται για την βελτίωση των οδηγιών του, οι οποίες στην συνέχεια κοινοποιούνται και στους υπόλοιπους χρήστες του ίδιου συστήματος σε έναν αέναο κύκλο πληροφόρησης.

Εννοείται ότι τα στοιχεία που συγκεντρώνονται είναι στατιστικά και υπάρχουν περιθώρια λάθους. Το ζητούμενο είναι να βρεθεί η καλύτερη σχέση μεταξύ ασφάλειας και κόστους. Για τον λόγο αυτό, τις τελευταίες δεκαετίες εφαρμόζονται και νέες μέθοδοι, όπου ο χρήστης αναλαμβάνει κύριο ρόλο και η κατάσταση των υλικών ελέγχεται καλύτερα, ώστε οι αντικαταστάσεις είναι πιό στοχευμένες. Σύμφωνα με τις μεθόδους αυτές, ευαίσθητα σημεία των μηχανών, μηχανισμοί ή και δομικά στοιχεία, παρακολουθούνται με ειδικούς αισθητήρες οι οποίοι καταγράφουν θερμοκρασιακές μεταβολές, κραδασμούς και επιταχύνσεις τουλάχιστον. Τα στοιχεία αυτά αναλύονται με ειδικά προγράμματα και μας καθοδηγούν στο ποιά στοιχεία απαιτούν αντικατάσταση και πότε ακριβώς.

Οι συνηθισμένες επιθεωρήσεις και αντικαταστάσεις ανάγονται και εφαρμόζονται σε ορισμένο χρόνο, ή σε μονάδες μέτρησης (που τελικά ανάγονται με την σειρά τους σε χρόνο), όπως ώρες πτήσεως, ώρες λειτουργίας του κινητήρα, κύκλοι λειτουργίας και τα παρόμοια. Το ζητούμενο είναι, όλα τα υλικά και στοιχεία να απομακρύνονται προτού να παρουσιάσουν βλάβη και να αντικαθίστανται με καινούρια. Με τον τρόπο αυτό τα υλικά είναι πάντα καινούρια ή σχεδόν καινούρια και συνεπώς αξιόπιστα. Το αποτέλεσμα είναι ότι η ΓΕΡΟΝΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ και εν προκειμένω του ΑΕΡΟΣΚΑΦΟΥΣ, συνεχώς να απομακρύνεται, ώστε τελικά να μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι τα αεροσκάφη δεν πέφτουν γιατί είναι παλιά!!! Η διαδικασία αυτή φαίνεται σχηματικά πιό κάτω (Σχήμα 3).

Επίλογος. Αφού εξήγησα ότι τα αεροσκάφη “δεν τα σκοτώνουμε επειδή γερνάνε”, εύλογα δημιουργείται η απορία “Και καλά, πότε πρέπει να αποσύρουμε ένα αεροσκάφος παλαιού τύπου και να το αντικαταστήσουμε με κάτι πιό σύγχρονο;”. Η απάντηση δεν είναι μονοσήμαντη και η απόφαση λαμβάνεται μετά από μελέτη και ανάλυση πολλών στοιχείων. Γενικά λόγοι για την απόσυρση ενός αεροσκάφους μπορεί να είναι οι εξής:

–> Οι επιχειρησιακές δυνατότητες της δικής μας ΠΑ υπολείπονται των δυνατοτήτων του οποιουδήποτε θεωρούμε αντίπαλο.

–> Η υποστήριξη ενός τύπου αεροσκάφους γίνεται εξαιρετικά δαπανηρή και χρονοβόρα, χωρίς να φαίνεται στον ορίζοντα δυνατότητα βελτίωσης.

–> Το Δόγμα χρησιμοποίησης των αεροναυτικών δυνάμεων άλλαξε.

–> Η εμφάνιση ενός επαναστατικού νέου τύπου όπλου που επαναπροσδιορίζει τις επιχειρησιακές απαιτήσεις. 

Δημήτριος Κατελούζος

Αύγουστος 2023

 

Υπάρχει μια παράξενη, σχεδόν ακατάληπτη ησυχία που απλώνεται στην Ελλάδα όσο ζυγώνει η μέση του Αυγούστου. Δεν είναι η ησυχία της ερημιάς· είναι η σιωπή της προσμονής. Ο ήλιος καίει ψηλά, η αρμύρα κολλάει στο δέρμα, τα τζιτζίκια στήνουν το δικό τους ατελείωτο πανηγύρι στις ελιές, κι όμως, μέσα σε όλη αυτή την αυγουστιάτικη ραστώνη, υπάρχει ένας παλμός που χτυπάει ρυθμικά σε κάθε γωνιά της χώρας. Από το πιο απομονωμένο ξωκλήσι ενός κυκλαδίτικου βράχου μέχρι τις ανθισμένες αυλές των χωριών της Ηπείρου, ο αέρας μυρίζει βασιλικό, λιβάνι και ώριμο σύκο.

Όλοι το ξέρουν, όλοι το νιώθουν: έρχεται το «Πάσχα του Καλοκαιριού».

Η Μητέρα του Κόσμου και η Γλυκιά Κατάνυξη

Για τον λαό μας, η Κοίμηση της Θεοτόκου δεν είναι απλώς μια θρησκευτική εορτή στο ημερολόγιο. Είναι μια βαθιά, σχεδόν προσωπική ανάγκη. Η Παναγία δεν στέκεται ψηλά σε κάποιον απρόσιτο θρόνο· είναι η «Μάνα» που χωράει στον κόρφο της κάθε ανθρώπινο πόνο, την κάθε κρυφή προσευχή, την προσδοκία μιας παρηγοριάς.

Τις πρώτες δεκαπέντε ημέρες του Αυγούστου, τα απογεύματα παίρνουν ένα χρώμα γλυκό. Οι καμπάνες σημαίνουν τις Παρακλήσεις. Άνθρωποι κουρασμένοι από τη βιοπάλη, με τα χέρια ροζιασμένα ή τα πρόσωπα αυλακωμένα από τα χρόνια, ανηφορίζουν τα σοκάκια για να ανάψουν ένα κερί.

«Παναγία μου…» – μια λέξη, μια ανάσα που συμπυκνώνει όλο το παράπονο και την ελπίδα ενός ολόκληρου λαού.

Και ύστερα, ξημερώνει η 15η Αυγούστου. Η μέρα που η θλίψη της Κοίμησης μεταμορφώνεται σε χαρά της Μετάστασης. Τα χωριά γιορτάζουν, τα βιολιά συντονίζονται με το κύμα, τα τραπέζια στρώνονται κάτω από τους πλάτανους και η ζωή επιβεβαιώνει τη νίκη της πάνω στο χρόνο.

Όμως, υπάρχει ένα νησί όπου αυτή η γιορτή κουβαλάει πάντα μια ιδιαιτέρως συγκινητική, βαριά κληρονομιά. Ένα νησί όπου το γαλάζιο της Παναγιάς βάφτηκε, μια φορά κι έναν καιρό, με το κόκκινο του αίματος και το μαύρο της μπαρούτης.

Τήνος, 15 Αυγούστου 1940: Το Ηλιόλουστο Πρωινό

Ας ταξιδέψουμε πίσω στο χρόνο. Ημερομηνία: 15 Αυγούστου 1940.

Η Τήνος λάμπει κάτω από τον αυγουστιάτικο ήλιο. Ο αέρας είναι γεμάτος από τις ψαλμωδίες που βγαίνουν από τον μεγαλοπρεπή Ναό της Ευαγγελίστριας. Χιλιάδες πιστοί έχουν κατακλύσει το νησί. Άλλοι ταμένοι, άλλοι με τα παιδιά στην αγκαλιά, άλλοι περπατώντας στα γόνατα την ανηφόρα, όλοι έχουν φτάσει εκεί για να ακουμπήσουν την ελπίδα τους στη Χάρη Της.

Στο λιμάνι, σημαιοστολισμένο και υπερήφανο, λικνίζεται στα ήρεμα νερά το εύδρομο «ΕΛΛΗ» του Πολεμικού μας Ναυτικού. Έχει καταπλεύσει από την προηγούμενη ημέρα για να συμμετάσχει στον λαμπρό εορτασμό, αποδίδοντας τις δέουσες τιμές. Οι ναύτες, με τις κατάλευκες θερινές στολές τους, στέκονται στην προβλήτα και στο κατάστρωμα, χαμογελαστοί, νιώθοντας την περηφάνια της αποστολής τους. Ο κόσμος τους κοιτάζει με καμάρι. Το «Έλλη» δεν είναι απλώς ένα πολεμικό καράβι· είναι το σύμβολο της σιγουριάς και της ασφάλειας του έθνους.

Παρά τη σκιά του πολέμου που έχει ήδη ζώσει την Ευρώπη, εκείνο το πρωινό στην Τήνο η ειρήνη μοιάζει παντοδύναμη. Η ατμόσφαιρα είναι γεμάτη φως, πίστη και ελληνικό καλοκαίρι.

Όμως, κάτω από την καταγάλανη επιφάνεια του Αιγαίου, παραμονεύει το σκοτάδι.

Η Τορπίλη που Χτύπησε την Καρδιά της Γιορτής

Ώρα 08:25 το πρωί.

Οι καμπάνες χτυπούν χαρμόσυνα. Η λιτανεία της Αγίας Εικόνας ετοιμάζεται να ξεκινήσει. Ο κόσμος στο λιμάνι συνωστίζεται, παρακολουθώντας τους αξιωματικούς και τους ναύτες του «Έλλη» που ετοιμάζονται να συνοδεύσουν την περιφορά.

Ξαφνικά, ένας υπόκωφος, τρομακτικός θόρυβος σχίζει την ησυχία. Το νερό της θάλασσας εκτινάσσεται σε τεράστιο ύψος.

Το ιταλικό υποβρύχιο Delfino, κινούμενο ύπουλα και ύποπτα μέσα στα χωρικά μας ύδατα, έχει εξαπολύσει τρεις τορπίλες. Η μία από αυτές βρίσκει τον στόχο της: χτυπά το «Έλλη» καίρια, κατευθείαν στο μηχανοστάσιο και τις λεβητοστασιακές εγκαταστάσεις.

Η έκρηξη είναι συγκλονιστική. Καπνός, φωτιά, συντρίμμια και έξαλλοι πίδακες νερού καλύπτουν το περήφανο καράβι. Το πλήγμα είναι θανατηφόρο. Οι άλλες δύο τορπίλες αστοχούν και χτυπούν στον προκυμαία, προκαλώντας πανικό στο πλήθος των προσκυνητών που παρακολουθεί έντρομο.

Η ιερή στιγμή της γιορτής μετατρέπεται μέσα σε δευτερόλεπτα σε πεδίο μάχης και θρήνου.

Μέσα στο καπνισμένο πλοίο, επικρατεί κόλαση. Κι όμως, μέσα στην κόλαση, γεννιέται ο ηρωισμός. Οι αξιωματικοί και το πλήρωμα του «Έλλη», παρά το σοκ και τις φλόγες, δεν πανικοβάλλονται. Με αυτοθυσία, προσπαθούν να βοηθήσουν τους τραυματίες, να θέσουν υπό έλεγχο την πυρκαγιά και να κρατήσουν το πλοίο στην επιφάνεια.

Παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες, η μοίρα του καταδρομικού έχει κριθεί. Το «Έλλη» αρχίζει να γέρνει επικίνδυνα. Περίπου δύο ώρες αργότερα, στις 10:25, το πλοίο βυθίζεται οριστικά στα νερά της Τήνου, παρασύροντας μαζί του στον υγρό τάφο εννέα υπαξιωματικούς και ναύτες, ενώ δεκάδες άλλοι τραυματίζονται.

Από τον Θρήνο στην Εθνική Αγωγή

Η είδηση της βύθισης του «Έλλη» ταξιδεύει σαν αστραπή σε ολόκληρη την Ελλάδα. Το σοκ είναι τεράστιο, αλλά ακόμα μεγαλύτερη είναι η οργή. Η προσβολή δεν ήταν μόνο στρατιωτική· ήταν μια βεβήλωση. Το χτύπημα δέχτηκε ένα ανύποπτο πλοίο, σε μέρα γιορτής, έξω από το ιερότερο προσκύνημα της χώρας.

Αν οι εισβολείς πίστευαν ότι με αυτή την ατιμωτική πράξη θα τρομοκρατούσαν τους Έλληνες, έκαναν το μεγαλύτερο λάθος τους.

Η Παναγία της Τήνου, από σύμβολο παρηγοριάς, μετατράπηκε στιγμιαία στην «Υπέρμαχο Στρατηγό». Η τορπίλη που βύθισε το «Έλλη» δεν τσάκισε το φρόνημα του λαού· αντίθετα, το ατσάλωσε. Δημιούργησε μια αρραγή εθνική ενότητα, μια βουβή απόφαση ότι, όταν έρθει η ώρα, η απάντηση θα δοθεί όπως αρμόζει.

Και η ώρα αυτή δεν άργησε. Μόλις δυόμισι μήνες μετά, στις 28 Οκτωβρίου 1940, όταν η Ελλάδα είπε το μεγάλο «ΟΧΙ», οι φαντάροι που έφευγαν για το μέτωπο των αλβανικών βουνών είχαν δύο πράγματα στην καρδιά τους: την εικόνα της Παναγιάς στο φυλακτό τους και τη μνήμη του «Έλλη» στην σκέψη τους.

Ο Ήχος της Καμπάνας Σήμερα

Σήμερα, δεκαετίες μετά από εκείνο το αιματηρό πρωινό του 1940, ο Δεκαπενταύγουστος παραμένει η ίδια φωτεινή, γλυκιά γιορτή.

Όταν βρεθείς στην Τήνο τέτοια μέρα, αν σταθείς στην άκρη του λιμανιού την ώρα που βασιλεύει ο ήλιος, θα δεις τη θάλασσα να παίρνει ένα βαθύ, πορφυρό χρώμα. Στο σημείο όπου αναπαύεται η μνήμη του «Έλλη», στεφάνια ρίχνονται κάθε χρόνο στα κύματα. Ο ήχος από τις καμπάνες της Παναγιάς μπλέκεται με το σφύριγμα των πλοίων της γραμμής.

Ο Δεκαπενταύγουστος είναι η υπενθύμιση της ίδιας της ελληνικής ψυχής:

  • Είναι η πίστη που νικάει τον φόβο.
  • Είναι το φως που επιμένει να διώχνει το σκοτάδι.
  • Είναι η μνήμη που αρνείται να ξεχάσει εκείνους που χάθηκαν για την πατρίδα.

Καθώς το βράδυ απλώνεται και τα νησιώτικα βιολιά αρχίζουν να παίζουν στα πανηγύρια, σηκώνουμε το ποτήρι μας. 

Γιορτάζουμε τη ζωή, την Παναγιά, το καλοκαίρι μας. 

Και κάπου εκεί, ανάμεσα στις φωταγωγημένες αυλές και τα θαλασσινά αγέρια, η μνήμη του «Έλλη» ταξιδεύει αιώνια στα καταγάλανα νερά του Αιγαίου—αήττητη, αθάνατη και πάντα φωτεινή.

«Τότε πεθαίνουνε οι νεκροί, όταν τους λησμονάνε.», Κώστας Ουράνης
Για να μην ξεχαστούν οι πεσόντες του Γράμμου και του Βίτσι

Στις 29 Αυγούστου 2026 συμπληρώνονται 77 χρόνια από την κατάληψη του ορεινού όγκου του Γράμμου, γεγονός που σηματοδότησε την τελευταία και φάση των επιχειρήσεων του Ελληνικού Στρατού κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου.

Η επέτειος αυτή δεν αποτελεί μόνο μια σελίδα της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας. Είναι, πάνω απ’ όλα, μια ημέρα μνήμης και τιμής για τους αξιωματικούς, τους οπλίτες των Ενόπλων Δυνάμεων, τους αεροπόρους και τα στελέχη των Σωμάτων Ασφαλείας που έχασαν τη ζωή τους υπηρετώντας την πατρίδα.

Στις 29 Νοεμβρίου 2023 εγκαινιάστηκε στο στρατόπεδο «Παπάγου» το «Μνημείο των Αθανάτων του Έθνους». Πρόκειται για ένα επιβλητικό μνημειακό συγκρότημα, στο κέντρο του οποίου δεσπόζει βωμός με άσβεστη φλόγα, αφιερωμένη στη μνήμη των Ελλήνων που έπεσαν υπέρ της πατρίδας από την ίδρυση του ελληνικού κράτους.

Ο βωμός πλαισιώνεται από σειρές επιτύμβιων πλακών, οι οποίες καταλήγουν σε ιστό ύψους 16 μέτρων, όπου κυματίζει η ελληνική σημαία. Στις πλάκες αναγράφονται τα ονόματα 121.692 Ελλήνων που έδωσαν τη ζωή τους σε εθνικούς αγώνες από το 1830 έως το 1974.

Ωστόσο, από το μνημείο απουσιάζουν τα ονόματα 15.628 στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων που σκοτώθηκαν κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου, από το 1945 έως το 1949. Η απουσία αυτή γεννά εύλογα ερωτήματα και προκαλεί έντονο προβληματισμό για τον τρόπο με τον οποίο η Πολιτεία διαχειρίζεται τη συλλογική μνήμη.

Ποιοι ήταν εκείνοι οι άνδρες που έπεσαν στα πεδία των μαχών; Ήταν στρατιώτες και αξιωματικοί που κλήθηκαν από την τότε νόμιμη κυβέρνηση να υπερασπιστούν την εδαφική ακεραιότητα, την ενότητα και την ελευθερία της χώρας. Δεν επέλεξαν όλοι οι ίδιοι τον δρόμο της μάχης· ανταποκρίθηκαν, όμως, στο καθήκον που τους ανέθεσε η πατρίδα.

Πολλοί από αυτούς ήταν νέοι άνθρωποι, με όνειρα, οικογένειες και προσδοκίες για το μέλλον. Δεν αναζήτησαν τη δόξα ούτε επιδίωξαν την ηρωοποίηση. Βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή επειδή η χώρα τους τούς χρειάστηκε. Εκεί άφησαν τη ζωή τους, υπερασπιζόμενοι —κατά την πεποίθησή τους— την ελευθερία και την ενότητα της Ελλάδας.

Η θυσία τους δεν μπορεί να παραμένει αόρατη. Η ιστορική μνήμη δεν πρέπει να καθορίζεται από πολιτικές σκοπιμότητες, κομματικές αντιπαραθέσεις ή τον φόβο μήπως μια πλήρης καταγραφή των γεγονότων προκαλέσει αντιδράσεις.

Η αναγνώριση των πεσόντων των κυβερνητικών δυνάμεων δεν σημαίνει άρνηση του πόνου ή της απώλειας των ανθρώπων που βρέθηκαν στην αντίπαλη πλευρά. Οι νεκροί κομμουνιστές του Εμφυλίου υπήρξαν, στην πλειονότητά τους, θύματα μιας βαθιά διχασμένης εποχής και επιλογών της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. Η μνήμη τους μπορεί να τιμάται με σεβασμό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εξισώνονται οι διαφορετικοί ρόλοι και οι διαφορετικές ευθύνες που υπήρχαν μέσα στη σύγκρουση.

Η Πολιτεία οφείλει να τιμά κάθε Έλληνα νεκρό με τρόπο που να ανταποκρίνεται στην ιστορική αλήθεια. Παράλληλα, όμως, οφείλει να αναγνωρίζει ξεκάθαρα εκείνους που έπεσαν υπηρετώντας τις Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας της χώρας.

Η παράλειψη των ονομάτων τους από ένα μνημείο αφιερωμένο στους «Αθανάτους του Έθνους» δημιουργεί την οδυνηρή εντύπωση ότι η θυσία τους δεν έχει λάβει τη θέση που της αρμόζει. Κι όμως, η μνήμη δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Όποιος έδωσε τη ζωή του υπηρετώντας την πατρίδα δεν πρέπει να λησμονείται.

Κανείς δεν υποστηρίζει την αναζωπύρωση των ιδεολογικών συγκρούσεων του παρελθόντος. Κανείς δεν επιθυμεί να μεταφέρει τα πάθη του Εμφυλίου στον σημερινό πολιτικό διάλογο. Η ιστορική αλήθεια, όμως, δεν πρέπει να αποσιωπάται. Μόνο όταν κοιτάζουμε το παρελθόν κατάματα, χωρίς φόβο, σκοπιμότητες, φίμωτρα και υποκρισίες, μπορούμε να διδαχθούμε από τα λάθη μας και να οικοδομήσουμε ένα πιο ώριμο και ενωμένο μέλλον.

Παραμένει, επίσης, ένα εύλογο ερώτημα: πόσοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι —και ιδιαίτερα πρωθυπουργοί— έχουν επισκεφθεί τον Γράμμο, το Βίτσι ή τη Μουργκάνα για να αποτίσουν φόρο τιμής στους Έλληνες που έχασαν τη ζωή τους πολεμώντας στα βουνά της πατρίδας τους;

Τα τελευταία χρόνια, η απουσία της επίσημης Πολιτείας από εκδηλώσεις μνήμης, τιμής και ευγνωμοσύνης προς τους άνδρες των Ενόπλων Δυνάμεων που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν κατά τον Εμφύλιο είναι χαρακτηριστική. Η απουσία αυτή δεν τιμά ούτε τους νεκρούς ούτε τη δημοκρατική Ελλάδα.

Οι πεσόντες στο Βίτσι, στον Γράμμο και στα άλλα βουνά της χώρας μας τάφηκαν μακριά από τις οικογένειές τους. Πολλοί δεν πρόλαβαν να ακούσουν ξανά τη φωνή των γονιών τους, να αγκαλιάσουν τη σύζυγο ή τα παιδιά τους, να επιστρέψουν στα σπίτια και στους ανθρώπους που αγαπούσαν.

Αξιωματικοί και οπλίτες του Στρατού, του Ναυτικού και της Αεροπορίας, καθώς και άνδρες των Σωμάτων Ασφαλείας, στάθηκαν στο καθήκον τους μέχρι τέλους. Η θυσία τους αποτελεί μέρος της ιστορίας των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και αξίζει να καταγραφεί με σεβασμό, ακρίβεια και χωρίς πολιτικές παρεμβάσεις.

Ιδιαίτερη υπήρξε η συμβολή της τότε Ελληνικής Βασιλικής Αεροπορίας. Οι 335, 336 και 337 Μοίρες, με επικεφαλής τους σμηναγούς Σινούρη, Αθανασόπουλο και Λουκόπουλο αντίστοιχα, καθώς και το σμήνος των αεροσκαφών Dakota, υπό τον σμηναγό Παπουτσή, βρίσκονταν σε διαρκή πολεμική ετοιμότητα.

Τριάντα τόσα αεροσκάφη Spitfire, φορτωμένα με βόμβες και ρουκέτες, επιχειρούσαν από τον αέρα για την υποστήριξη των χερσαίων δυνάμεων. Στις επιχειρήσεις εναντίον των ισχυρά οχυρωμένων θέσεων Πολενάτα και υψώματος 1685 συμμετείχαν αεροπόροι που εκτέλεσαν την αποστολή τους με αυταπάρνηση και υψηλό αίσθημα ευθύνης.

Κατά την πρώτη ημέρα της μάχης του Βίτσι, στις 10 Αυγούστου 1949, η Ελληνική Αεροπορία πραγματοποίησε 164 πολεμικές εξόδους, προσφέροντας πολύτιμη υποστήριξη στον Ελληνικό Στρατό.

Με σεβασμό και συγκίνηση αφιερώνω τη σημερινή ανάρτηση στους 71 αεροπόρους της τότε Πολεμικής Αεροπορίας, οι οποίοι κατά την περίοδο 1946–1949 έχασαν τη ζωή τους εκτελώντας την αποστολή και το καθήκον τους.

Έπεσαν υπηρετώντας την πατρίδα και υπακούοντας στις αποφάσεις της τότε πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας.

Τα ονόματά τους δεν πρέπει να χαθούν στη λήθη.
Αιωνία τους η μνήμη.
Ακολουθεί ο κατάλογος των 71 πεσόντων αεροπόρων:ΑΓΓΕΛΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Αθανασίου - 07/12/1948
ΑΔΑΜ ΙΩΑΝΝΗΣ του Κωνσταντίνου - 10/04/1946
ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Μιχαήλ - 26/07/1948
ΑΜΑΞΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Αντωνίου - 10/04/1946
ΑΝΔΡΕΑΔΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Νικολάου - 07/08/1946
ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Νικολάου - 10/04/1946
ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Ανδρέου - 17/09/1947
ΒΑΡΕΛΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Χριστοδούλου - 06/04/1948
ΒΑΡΕΛΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ του Γεωργίου - 14/12/1947
ΒΑΣΙΛΑΡΑΣ ΒΛΑΣΙΟΣ του Σπυρίδωνα - 28/04/1949
ΒΕΡΒΕΡΙΔΗΣ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ του Δημητρίου - 02/12/1948
ΒΟΓΑΔΙΝΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Ευθυμίου - 28/02/1946
ΒΟΛΩΝΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Σταύρου - 02/10/1946
ΒΟΥΤΣΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ του Λουκά - 06/04/1949
ΓΑΛΑΝΑΚΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Νικολάου - 19/09/1948
ΓΑΛΙΛΑΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Κωνσταντίνου - 30/04/1947
ΓΕΡΟΥΚΑΛΗΣ ΑΝΕΣΤΗΣ του Χρήστου - 19/04/1949
ΓΕΩΡΓΙΟΠΟΥΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ του Γεωργίου - 30/04/1947
ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ του Εμμανουήλ - 07/08/1946
ΓΚΟΛΦΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Χαραλάμπους - 10/05/1948
ΔΕΡΜΕΤΖΟΓΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Βασιλείου - 26/02/1948
ΔΕΥΤΕΡΑΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Κωνσταντίνου - 30/04/1947
ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Νικολάου - 30/08/1947
ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ του Ηλία - 18/08/1948
ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ του Ηλία - 18/12/1946
ΕΓΓΛΕΖΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ του Κωνσταντίνου - 17/09/1947
ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ του Προκοπίου - 14/12/1947
ΚΑΝΝΑΣ ΠΕΤΡΟΣ του Δημοσθένους - 10/04/1946
ΚΑΤΣΑΡΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Αθανασίου - 17/09/1947
ΚΑΤΣΟΥΔΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Νικολάου - 17/09/1947
ΚΟΝΤΟΛΕΦΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ του Χρήστου - 28/04/1949
ΚΟΠΕΛΙΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ του Πανουργιά - 03/09/1947
ΚΟΤΖΑΜΑΝΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Αγγέλου - 26/01/1949
ΚΡΗΤΙΚΟΣ ΠΕΤΡΟΣ του Ιωάννου - 30/04/1947
ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Στεφάνου - 16/10/1948
ΛΑΜΠΙΡΗΣ ΜΙΧΑΗΛ του Νικολάου - 11/01/1949
ΛΑΜΠΡΟΥ ΛΑΜΠΡΟΣ του Ιωάννου - 30/08/1947
ΛΟΥΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Αναστασίου - 07/08/1946
ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Χαραλάμπους - 03/04/1949
ΜΑΝΟΥΣΑΚΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ του Ιωάννου - 02/12/1948
ΜΑΡΑΓΚΟΥΔΑΚΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ του Εμμανουήλ - 02/12/1948
ΜΑΥΡΟΝΙΚΟΛΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Ανδρέου - 26/01/1949
ΜΗΚΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Αθανασίου - 29/09/1948
ΜΗΤΡΑΛΕΞΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ του Δημητρίου - 19/09/1948
ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Γεωργίου - 23/12/1947
ΜΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ του Χαραλάμπους - 06/04/1949
ΝΕΟΧΩΡΙΤΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ του Ανδρέα - 23/06/1947
ΞΕΝΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Δημητρίου - 17/09/1947
ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Μιχαήλ - 06/04/1949
ΠΑΝΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Χρήστου - 13/08/1949
ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Αθανασίου - 06/04/1949
ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΟΘΩΝ του Κωνσταντίνου - 14/08/1949
ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΑΚΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ του Νικολάου - 10/04/1946
ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Βασιλείου - 02/06/1949
ΠΕΤΡΑΚΗΣ ΛΟΥΚΑΣ του Εμμανουήλ - 17/03/1948
ΠΛΥΤΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Νικολάου - 10/04/1946
ΠΟΛΙΤΗΣ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ του Γεωργίου - 19/09/1948
ΡΕΤΖΕΠΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ του Μιχαήλ - 26/11/1949
ΣΑΦΑΡΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Ιωάννου - 07/08/1946
ΣΚΑΝΔΑΛΗΣ ΚΙΜΩΝ του Δημητρίου - 25/11/1947
ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ του Γεωργίου - 10/05/1948
ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ ΜΙΧΑΗΛ του Μιχαήλ - 07/08/1946
ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΙΩΑΝΝΗΣ του Γεωργίου - 10/04/1946
ΣΤΡΑΤΟΠΟΥΛΟΣ ΘΩΜΑΣ του Επαμεινώνδα - 22/03/1949
ΤΑΓΚΑΛΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Ευσταθίου - 23/06/1947
ΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Παναγιώτη - 10/09/1948
ΤΣΑΤΣΑΡΩΝΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Ιωάννη - 18/06/1948
ΤΣΙΛΙΒΑΚΟΣ ΜΙΧΑΗΛ του Ιωάννου - 10/04/1946
ΤΣΟΥΚΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ του Ηλία - 21/01/1949
ΤΣΟΥΤΣΙΑΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ του Χαραλάμπους - 15/07/1948
ΦΙΝΙΝΝΗΣ ΦΩΤΙΟΣ του Νικολάου - 14/01/1949

 


Βίας ο Πριηνεύς: Άκουγε πολλά, μίλα την ώρα που πρέπει.

Θαλής o Μιλήσιος: Καλύτερα να σε φθονούν παρά να σε λυπούνται.

Κλεόβουλος ο Λίνδιος: Το μέτρο είναι άριστο.

Περίανδρος ο Κορίνθιος: Οι ηδονές είναι θνητές, οι αρετές αθάνατες.

Πιττακός ο Μυτιληναίος: Με την ανάγκη δεν τα βάζουν ούτε οι θεοί.

Σωκράτης: Εν οίδα ότι ουδέν οίδα. Ουδείς εκών κακός.

Θουκυδίδης: Δύο τα εναντιότατα ευβουλία είναι, τάχος τε και οργήν.

Πλάτων: Άγνοια, η ρίζα και ο μίσχος όλου του κακού. 

Αριστοτέλης: Δεν υπάρχει τίποτε πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των ανίσων.